آیدینبرا

Roberto Carifi

2011-09-03T01:12:00.000-07:00

روبرتو کاریفی- شاعر ایتالیایی
---------------

اشیا فراموش نمی‌کنند
اشیا حافظه‌ی خوبی دارند

این پنجره
که پناهمان می داد با کرکره های بسته اش
و تنها باریکه ای از نور به درون می بخشید
تا بوسه بر گونه ات زند،
هنوز به یادمان دارد.
کسی چه می‌داند شاید هراس را هم دیده.
کسی چه می‌داند شاید گریه هم سر‌داده.

اما ما در اشیا زندگی می‌کنیم.
آن ها حرف می‌زنند پشت سر ما
مخصوصا اگر دستی پنهان
چراغی روشن کند.
کسی چه می داند شاید اشیا گریه هم می کنند
شاید این سرما اندوه خاطرات گذشته شان باشد

به خاطر داری اتاق؟
چگونه من و تو به انتظارش می نشستیم؟

و تو ، دفتر کهنه
تو، پنجره، صندلی
خطوط تن او را به یاد دارید؟

و تو ای بالکن، که چون من آویزانی میان آسمان و زمین
تو هم بیهوده به انتظار او نشسته ای؟

----------------------------------

این شعر رو در اسباب کشی پیدا کردم توی یه دفتری نوشته شده بود با دست خط بابا. بسیار خوشم اومد و بدون اجازه ی ایشون اینجا گذاشتمش.

بازي

2011-08-21T12:28:00.000-07:00

هنگام اوج
دلم با موتور هواپيما
گر مي گيرد
و نعره ام
از گلويش بيرون مي زند

صندلي
سخت مرا از پشت
به خود مي فشارد
و دستانش را
به روي گوشهايم مي گذارد
تا صداي مهماندار ايتاليايي
هوايي ترم نكند

* * *

اينطور شروع خوب است؟
شعري براي تو
چگونه باشد؟
تو بگو
شعري بگو
براي من
كه براي تو باشد
عبورم بده از كلمات
عبورم بده از كلامت
عبورم بده از تمامت
دلتنگي هاي مرا بسرا
اشتياق كودكانه ي مرا
بازي كن
با فرم
با كلام
با من

ببين ساده گويي در شعر
اكنون به سپري بدل شده
كه پشت اش پنهانم

شعري بساز
پنهان شو پشت اين خواهش من
پنهان شو پشت من
و دشوارترين واژه ها را بگو
براي ساده ترين تصاويري از من
با پيچيده ترين فرم ها
بازي كن
بازي ام بده

مدت هاست هيچ چيز راضي ام نمي كند
مگر بازي
نه اينگونه كه من به شكل بچه گانه اي از جناس آوايي استفاده كرده ام
كودكانه بازي كن
غير منتظره
و با شيطنت بسيار

قايم شو پشت من
قايم شو پشت اشتياق من
شروع كن به سرودن اين شعر:
هنگام اوج
دلم با موتور هواپيما
...

جوزپه اونگارتی

2011-08-13T09:56:00.000-07:00

اولا شعرهای این وبلاگ رو دریابید که بسی لذت خواهید برد. ثانیا اونگارتی رو دریابید که شاعر بس قدری بود و لطفا علما در ترجمه ی دو خط آخر کمک بفرمایند.

I am a Creature

Like this stone of
San Michele.
as cold
... as hard
as thoroughly dried.
as refractory
as deprived of spirit.
Like this stone
is my weeping that can't

be seen.

Living
discounts death.

سخت
سرد
تا مغز استخوان خشک
چون سنگ سنت میشل
تهی از روح
چون همین سنگ
اشک های من ناپیداست

اینگونه زیستن
از بار مرگ می کاهد

این هم صدا و تصویر اون مرحوم مغفور برای دوستدارانی که زبان ایتالیایی بلدن.

شوخی با کرول ان دافی

2011-05-19T10:07:00.000-07:00

عرض شود که من جدیدا بعد از حدود ده سال که در این غربت سر کردم، با ادبیات اینجا آشتی کردم!!! ماجرا اینه که یه حالت تدافعی داشتم درون خودم نسبت به خوندن هر نوع شعر و یا رمان انگلیسی! حالا علت چیه بماند، به هر حال الان مدت یه ماهی هست که شروع کردم یه ذره شعر انگلیسی میخونم و متوجه شدم عجب خبطی کردم تو این ده سال

کرول ان دافی شاعر اسکاتلندی که تو ایران هم کم و بیش شناخته شده هستش اولین شاعری هست که شروع کردم به خوندن شعرهاش، شعری داره به نام "وقتی حرفمان شد" که خیلی ازش خوشم اومد و تصمیم گرفتم ترجمه ش کنم، ولی نشد! هر کاری کردم نشد! مطمئنا یه مترجم شعر خوب مثل پدر خودم و یا اشخاص دیگری زورشون به ترجمه ی این شعر میرسه ولی من نتونستم، ولی گفتم حالا که نتونستم درش بیارم بیام به صورت موزون (منظور اوزان عروضیه) و نیمه شوخی نیمه جدی ترجمه ش کنم، خودم خنده م گرفت البته، بد هم نشد! چهار تا تیکه (یا به قول کوشا لَخت) داره این شعر که سطر اول همه شون میگه "But when we rowed" یعنی "وقتی حرفمان شد" که دیگه اونو فاکتور گرفتم، شعر تصویریه از پیرامون شاعر وقتی که با محبوبش حرفش شده، خدا اون روز رو نیاره برای هیچ کس

the room swayed and sank down on its knees,

the air hurt and purpled like a bruise,

The sun banged the gate in the sky and fled.

چرخی زد اتاق و بر زمین زانو زد

رنجید هوا و جمله شد زخم و کبود

خورشید به دروازه ی آسمان کوفت ، گریخت

the trees wept and threw away their leaves,

the day ripped the hours from our lives,

the sheets and pillows shredded themselves on the bed.

گریید درخت و برگها را همه ریخت

روز از بر ما ثانیه ها را دزدید

بر تخت، همه ملافه ها جامه درید

our mouths knew no kiss, no kiss, no kiss,

our hearts were jagged stones in our fists,

the garden sprouted bones, grown from the dead.

لبها و دهان تهی شد از هر بوسه

دلها به درون مشتمان سنگی تیز

بر خاک مزار، استخوانی رویید

your face blanked like a page erased of words,

my hands squeezed themselves, burned like verbs,

love turned, and ran, and cowered in our heads.

رویت به نظر چو کاغذی بی کلمه

دستان من اَفشرده شد و سخت بسوخت

وان عشق، نهان گشت و از اندیشه گریخت

-----------------

مشخصات کتاب

Rapture

Carol Ann Duffy

Picador@2005

كسري

2011-01-03T22:01:00.000-08:00

1. عمو آيدين
كاوه كياييان، دوست ديرينه ي من،‌ در يك كلام جيگر من، يه پسر بي نظير پنج ساله داره به نام كسري. هفته ي پيش من با گروهي ميرفتيم پلور،‌ من تو ماشين كاوه اينها بودم. من جلو،‌ كاوه هم رانندگي ميكرد و نداي عزيز (همسر كاوه) و كسري هم عقب نشسته بودن. حالا شما اينو گوش كن:

كسري: عمو آيدين،‌ باباي تو كيه؟
- كسري جان اون آقاهه كه تو اونيكي ماشين نشسته جلو،‌عينكيه....
كسري : آهان،‌ عمو آيدين فهميدم، بابات احمد پوريه؟

حالا شما قيافه ي من و كاوه و ندا رو مجسم كنيد بعد از شنيدن اين حرف. چقدر باحاله كه من عمو آيدين باشم و بابام خيلي ساده همون احمد پوري باشه! اين البته يه جور ديگه هم ديروز اتفاق افتاد. بابا ميره نشر چشمه،‌ اونجا فروشنده بهش ميگه:‌اِِاِاِاِ شما پدر آيدين هستين؟ من پونزده درصد تخفيف دادم بهتون!!! شوخي نميكنم. اين واقعا اتفاق افتاده. و اما اينها همه به كنار،‌ ببينين كسري ديگه چي گفته،‌ شاهكاره اينيكي:

2. خواب تلويزيوني!

( خارجي. تو ماشين. همون سفر به پلور)
كسري:‌عمو آيدين خواب من مثل تلويزيونه، ميتونم توش كانال عوض كنم،‌بزنم تام و جري، بعد بزنم يه كانال ديگه!!!!

جاااااااااااااان؟ يعني تخيل تا اين حد؟

كاوه: آره پسرم؟ نگفته بودي اينو قبلا
كسري:‌ آره بابا جون. تازه آخرش هم نوشته ها ميان!

به كاوه گفتم خوبه وسط خوابش تبليغ خواب فردا نمياد؟!
تو يه مهموني چند روز پيش، با جناب مستطاب بهاالدين مرشدي گل،‌ اين گفته ي كسري رو تحليل كرديم و گفتيم از دو حال خارج نيست:
1. يا واقعا اينجوري خواب ميبينه كه در اين صورت حيرت انگيزه و واقعا دمش گرم
2. يا ما رو گرفته! كه باز هم در اينصورت استعداد بسيار شگرفي داره كه توي پنج سالگي ما رو تا اين حد گرفته! حتي بيش از يه ريوخاي ده ساله. (ريوخا يه نوع آب پرتقال بدون الكله)

خلاصه اينكه دست مريزاد. به كاوه ي گل و نداي عزيز كه همچين فرزند بي نظيري دارن.

بوق بزن

2010-11-02T02:45:00.000-07:00

آقای آیدین، درست میگم دیگه؟ آیدین؟ کلاچ خیلی مهمه. کنترلت خیلی مهمه. کلاچ پایین. کاملا پایین. حالا یه ذره بیار بالا، نه نه ... یه ذره... باید پیدا کنی اون نقطه رو... خیلی آوردی بالا ماشین خاموش شد.... ببین اون نقطه رو میتونی پیدا کنی؟

تمام اوضاع من همینطوریه، اون نقطه ی لعنتی رو گیر نیاوردم. همه ش یا کلاچ خیلی پایینه، یا یه دفعه میارم بالا! حالا این مزخرفات به کنار. این خیلی بامزه س: رفتیم به همراه استاد رانندگیم، نامزدش رو برداشتیم از خونه که برسونیمش آرژانتین بره مسافرت. کباب گرفته بود با نون سنگک. نشست عقب ماشین، لقمه میگرفت، اولین لقمه رو داد به من:

ترو خدا بفرمایید.
من نیستم به خدا. مرسی. مامان خونه منتظره

میام بگم تروخدا حرف نزن با من بابا، من همینجوریش نمیتونم برونم، چه برسه به اینکه یکی کباب تعارف کنه بهم. مصیبتی بود به خدا. خوردم ولی. دو لقمه خوردم. محشر بود. استاد من به نامزدش میگه:

خودت چی؟ تا خودت نخوری من نمیخورم.

همزمان که اینو میگه لقمه ی بزرگ کباب رو میذاره دهننش و با انگشت اشاره ی دست چپش به سمت چپ اشاره میکنه که یعنی من یه کم فرمون رو بدم سمت چپ. نامزدش بهش میگه:

شاگرد ساعت هشت صبحت کی بود؟
جلسه ی دومشه ، یادم نیست فامیلیشو. یه پسره س. دیگه شاگرد دختر ندارم ( می خنده)

دختره هم میخنده. معلم به من میگه:

اونجا هم اینجوریه آقای آیدین؟
چجوریه؟
اونجا هم زن ها گیر میدن به شوهرهاشون ؟

می خندم و میگم:

چجوری یعنی؟

دختره میگه:

اونجا هم میگن بوق بزن؟

هر دوشون می خندن. دختره میگه:

من هر وقت با علی حرف میزنم میبینم ساکته دور و برش، ازش میپرسم کجایی؟ میگه تو ماشینم. میگم بوق بزن، یه بوق بزن من بفهمم. اگه ببینم صدای بوق نمیاد می فهمم زیرابی میره...

دختره میخنده، استاد من هم همینجوری که لقمه تو دهنشه یه ذره لبخند میزنه و بهم میگه:

میبینی وقتی بارون میاد این میدون آرژانتین چه خوشگل میشه؟

بهش میگم:

چه با بارون. چه بی بارون ، من همه جورش رو دوست دارم.

می مونن چی بگن بهم.

کلاچ پایین، پایین، آهان خوبه ، یه ذره بیار بالا. گاز بده، گاز بده نترس....

قیافه ی دختره مونده تو ذهنم. با خنده میگفت: بوق بزن. با یه ته لهجه ای که نمیدونم کجایی بود و بامزه ترش میکرد: بوق بزن

یاد

2010-09-13T10:43:00.000-07:00

یاد تو
باید از خود تو یاد بگیرد
رهایم کند

دوپ... دوپ!

2010-09-11T23:17:00.000-07:00

یکی از این بطری پلاستیکی ها رو گرفته بود تو دهنش، با اون هی میزد تو پوزه ی یه سگ دیگه!
دوپ! دوپ!
با فواصل منظم. هر ثانیه یه ضربه...
دوپ! دوپ!
ضربات زیاد محکم نبود ولی پوزه ی سگه سرخ شده بود از بس این بطری خورده بود بهش. هر ثانیه یه ضربه. ماجرا اینه که اصلا قصد دور شدن از اونیکی سگه رو نداشت، هر دفعه هی میخواست بیاد نزدیک تر که یه ضربه میخورد تو پوزه ش و یه کم به عقب رونده می شد. از رو نمی رفت. انگار نه انگار. با پوزه ی سرخ شده نگاهش میکرد و هی میخواست بیاد نزدیک بشه به این سگه. اینیکی هم که ماشالله خیلی خونسرد:
دوپ! دوپ!

نمی دونم چطور از این خواب جدا شدم. تصویر سگه جلوی چشمهام بود هنوز. انگار نه انگار که بیدار شده بودم، این تصویر همینجوری ادامه داشت، اون سگه خیلی خونسرد با همون بطری تو دهنش، صداش خیلی واضح بود آخه، دوپ! دوپ! ....
این شیر آب آشپزخونه بود لامصب که یه کم شل بسته شده بود؛ صدای قطره های آب که از شیر میافتادن پایین... دوپ! دوپ! چشمهای اونیکی سگه که کتک میخورد همینجوری جلوی چشمهام مونده. با پوزه ی سرخ... بلند شدم شیر آب رو سفت کنم. هم گرم، هم سرد. راحت شدم. تصویره از ذهنم رفت. اومدم دراز کشیدم که سریع تر دوباره به خواب برم.... تیک... تاک.... تیک ... تاک... ای بابا! آخه اصلا قبلا بلند نبود صدای این ساعت دیواری ..... تیک ... تاک.... انگار قبلا صداش پشت صدای قطره ی آب قایم شده بود. چشمهام رو بستم. تیز بودند عقربه ها. از صداشون معلوم بود. انگار هر ثانیه می بریدن یه چیزی رو. تیک .... تاک ....

انگیزه

2010-09-10T08:20:00.001-07:00

عظمت کوه ها
بی کرانگی اقیانوس ها
نقش و نگار حیرت انگیز پروانه ها
..........................و . . .

قرار است هر یک از اینها
انگیزه ای تازه ببخشد به زندگی ام!

بیهوده اند همه،
بیهوده اند
.... غیر از آن سه نقطه ی آخر
که این روزها مدام پر می شود با کلمات مناسب
و بعد از چند روز
.... خط می خورد

کفش های کتانی

2010-09-10T08:04:00.000-07:00

با پوریای عزیزم

مرده اند هر دو
...............با دهان باز

مرده اند
با رگهایی بیرون زده و آویزان

همین است
که هر کجا می روم
.............. بوی مرگ می آید

بوسه

2010-08-12T04:26:00.000-07:00

به نمک سود

اینهمه ستاره

......در آسمان
.......به چه کار من می آیند؟

من که زمینی ام

تو بچینشان
بگذاردانه دانه میان اینهمه دو نقطه که برایت میفرستم
: : : : : : : :

بازی غریب

2010-07-30T09:57:00.000-07:00

تو را که غمزده می بینم
...................می نشینم

پیشانی
..........به
..............پیشانی

و دست
.......... به
...............انگشتانت

که برود
تمام غمهایت
از سر و دستم
..........در دلم

که آب شود
تمام غم های عالم
...............در دلم

تمام قندهای عالم
...............در دلم

بدون نام

2010-07-25T17:13:00.000-07:00

با نغمه فراهانی

همینجا بود
درست همینجا
در بَک گراند موبایلم
که می نشستی و با لبخندت به من زل میزدی

یک شب
نمیدانم
چه در من دیدی
که لبخندت تلخ شد
و من برت داشتم

حالا
صورتت
از پشت این لوگوی T-mobile
از پشت این لوگو...

نشت

2010-07-18T15:04:00.000-07:00

چفت نمی شود
درِ لعنتی جعبه ی یاد تو
در اعماق ذهنم

هذیان

2010-07-12T14:06:00.000-07:00

مریم اگر بودی
صدایت میزدم: ململ
یا مرمری

سیما
می شد
سَم سَم
یا سیمولی

این هذیان نامفهوم بر لبانم
نامِ که است که از ذهنم می گذرد؟

تعریف

2010-06-28T17:56:00.000-07:00

به شیرین خاتون
بی آنکه دیده باشمش

ته ذهنم
تعریف من از نهایت زیبایی
نه شکل بهاراست،
نه ستاره و نه غروب

حرکت انگشتان توست
قوسی ست که در هوا ترسیم میکنی
هنگامی که خم شده ای تا از زمین چیزی برداری

سرفه ی توست

حالت صورتت
که جمع می شود بعد از خوردن لیمو ترش

به هم مالیدن لبهایت
بعد از زدن رژ

حالت صورت توست
وقتی با موچین تراشه ای کوچک از انگشتت در میاوری
شبیه وقتی میشوی که بادام تلخی خورده باشی

خطوط چهره ات

2010-06-11T13:13:00.000-07:00

به آوین

خطوط چهره ات چه را به خاطر من می آورد؟
چرا به خاطر من می آورد،
توت فرنگی های تابستان را؟
که عمه پوران برایمان خریده بود
وقتی از خواب بعد از مدرسه بیدار می شدیم
من و خواهرم
توت فرنگی و برنامه ی کودک

خطوط چهره ات
که را به خاطر من می آورد؟
که با دیدنش این گونه به وجد می آیم؟

خطوط چهره ات
در مقابل چشمانم
پازلی می سازد
از خاطرات پراکنده و بی ربط به همِ دیروز
و امیدهای فردا

خطوط چهره ات
که را و چه را؟
چرا؟

گیج

2010-06-11T12:16:00.000-07:00

شاعری در من می زید
که تنها هنگام مستی ام بیدار می شود
و هر چیز معمولی را به شعر بدل میکند

و اکنون
که من بیدار شده ام
قلم به دست
خیره به کاغذ
و گیج
گیج...

رسالت دو نفر

2010-04-24T05:07:00.000-07:00

از این چیزهای کوچیک هست که صدا رو ضبط میکنه؟ خب؟ از اون با کیفیت خوب هاش! کاش یه نفر از اونها داشت تو تهران. یه روز واسه م صدا ضبط میکرد. همینجوری تو خیابون انقلاب قدم میزد و صدای محیط رو ضبط میکرد. از چهار راه ولی عصر میرفت تا دانشگاه تهران. بعد برمیگشت، وسط راه مینشست تو اون کافی شاپ سپید و سیاه. بعد میومد چهار راه ولی عصر ، میرفت از ولی عصر بالا، طالقانی رو رد میکرد میرفت بالا. میدون ولی عصر. کنار اون تاکسی هایی که داد میزنن برای مسافر وایمیستاد.... رسالت دو نفر.... رسالت دو نفر ....

مرثیه

2010-03-30T16:48:00.000-07:00

تماس گرفتم با موبایل شبنم در ایران که درگذشت برادرش رو تسلیت بگم. برادرش توی یه شهری تو همین انگلیس زندگی میکرد... من نمیشناختم برادرش رو. خود شبنم رو هم یه بار بیشتر تو ایران ندیده بودم... دوستان مشترک داریم....

آیدین فکر کردم زنگ زدی از انگلیس بگی که دروغه.... بگی دروغ بوده همه چی... نمرده برادرم....
های های گریه ی شبنم
گریه ی بی صدای من پشت تلفن

بهشت زهرا بودیم، من دوازده سالم بود. درست بیست سال پیش. عموی من اون موقع زنده بود. با زن عموم تازه نامزد کرده بودند. عموم آروم اشک میریخت سر قبر مادربزرگم. زن عموم عموم رو بغل کرده بود و با صدای بلند گریه میکرد. هیچوقت مادربزرگم رو ندیده بود. عموم زن عموم رو دلداری میداد...

ادینبرا بودم، سه سال پیش فکر کنم. از دوستان خانوادگیمون یه نفر تو تبریز فوت میکنه. یه خانمی. من زنگ زدم به شوهرش تسلیت بگم. بی اختیار گریه میکردم. شوهرش میگفت گریه نکن. بعد از مدتی خودش هم به گریه افتاد. خدافظی کردم. "نون" کنارم بود. من به نقطه ی دوری خیره شده بودم و مبهوت. فقط گفتم چه بی اعتباره زندگی. همین. دقیقا مثه وقتی که بابام این جمله رو گفته بود. نون بغلم کرد و های های گریه کرد... نون نمیشناخت اون کسی رو که مرده بود....

نون، بعد از تو هر چه رفت در انبوهی از جنون و جهالت رفت. چقدر تو این موقعیت میخواستم که کنارم بودی...

شبنم میگه از دیروز هی میره رو فیس بوک برادرش، چک میکنه ببینه آپدیت شده یا نه. به امید اینکه خبر مرگش دروغ باشه، منتظره برادرش بیاد فیس بوکش رو آپدیت کنه....
های های گریه ی شبنم
های های گریه ی من

از نون های ماقبل آخر

2010-03-24T07:48:00.000-07:00

خواب دیدم وایساده داره ظرف میشوره و پشتش به منه. منم نشسته بودم داشتم یه کاری میکردم.... یادم نیست واقعا چیکار میکردم. یه کاری مثه لِگو بازی! داشتیم باهم حرف میزدیم. خیلی عادی. بابام هم خونه بود. تو آشپزخونه نبود ولی همون حول و حوش بود و حرفهای منو احتمالا میشنید... بعد از سه چهار جمله خودم متوجه شدم که چه عادی داشتم باهاش حرف میزدم... صورتش رو خوب نمیتونستم ببینم... درگیر ظرف شستن بود خیلی... چه لحنمون عادی بود. از همین مسائل روزمره حرف میزدیم...خیلی ساده... چرا حرف "د" و "ش" رو اینجوری تلفظ میکرد؟ "د" رو کمی شبیه "ر" تلفظ میکرد و "ش" رو هم مثه این خواننده ای که ترانه ی "همه چی آرومه، من چقدر خوشحالم" رو خونده میگفت... با خودم گفتم حتما لحن دوست پسرش اینطوریه... اومدم بپرسم ازش دوست پسرت اینطوری حرف میزنه؟ نپرسیدم....نتونستم...

همینجوریه یعنی؟ یعنی تموم شد؟ به همین سادگی؟

روی انگشتم سوخته یه کم. پریشب میکاییل با سیگار روشن توی دستش اومد باهام شوخی کنه سیگاره افتاد رو دستم. تا دیروز خیلی درد میکرد.اصلا نمیتونستم بهش دست بزنم.الان که از خواب بیدار شدم آروم انگشتم رو گذاشتم روش.... کمی فشار دادم...خوبه ، میشه دست زد... فشار بیشتر دادم روی زخم... دردم نمیاد ... خیلی کم... نگاش کردم، انگار زخمم خواب رفته...

دارم فکر میکنم دیگه "نون" های آخره. اگر هم آخر نباشه حتما ماقبل آخره.... زخم داره خوب میشه.... نه؟

به همین سادگی؟....

خیره میشم به زخم روی انگشتم... چرک میکنه؟.... جاش میمونه؟...با انگشت دست راستم آروم شروع میکنم به کشیدن روی کناره های زخم.... روی خود زخم....

به نون

2010-02-26T18:39:00.000-08:00

این سو
دست همیشگی تو
به انتظار بود

و آنسو
دستان گذرای بی شمار دیگران

و من هی دست دست کردم

نه بوسه ای و نه لمسی

2010-02-24T07:24:00.000-08:00

نه بوسه ای و نه لمسی
همین که گره روسری ات را پایین تر ببندی
کافیست
تا نگاهم به گردنت افتد
بی آنکه مثلا متوجه شده باشی

همین که دستان شرمگین ات فنجان قهوه ترک را بغل کند
تا در سکوت میان صحبت هایمان
نوک انگشتم را به روی انگشتانت بکشم

همین که تمام دلخوشی ام
ساعت ها
انتظارِ تک زنگی باشد

دلخوشی های به این کمی
دلتنگی های به این زیادی

...

2010-02-19T03:17:00.000-08:00

با یاسین عزیزم

این روزها
صحبتی در گوشی ام
به کمتر کسی مربوط می شوم

ضرب نه! جمع و تفریق

2010-02-12T02:25:00.001-08:00

می توان چون صفر در تفریق و جمع و ضرب
حاصلی پیوسته یکسان داشت

(فروغ)

الهی من قربون فروغ گل برم. چرا در ضرب حالا؟ جمع و تفریقش درسته. اما صفر در هر چیزی ضرب بشه مضمحلش میکنه که.گرچه اگر کلمه ی ضرب رو از شعر دربیاریم وزن شعر دچار نقصان میشه. ممممم چی میشه گذاشت پس؟

مثلا
می توان چون صفر در هر کسری و جمعی
حاصلی پیوسته یکسان داشت

البته اینجا کسر یعنی کسر کردن و نه به معنی fraction

پس فردا سالروز هجرتشه.کاش زنده بود.

وفا

2010-01-20T09:28:00.000-08:00

عزیز جون، به خدا دنیا وفا نداره...

اینجوری میخوندش: آردین جون، به کدا دنیا بَپا نداره...

وفا نداشت...

با کوشای عزیزم

2010-01-01T15:55:00.000-08:00

در تو واژگان
چه درونی شده اند
که به هر بهانه ای
رقصان، در جایِ بایسته می نشانیِ شان

در من اندوه
چه درونی شده است
که بی هیچ بهانه ای
به زار
در هر جای
می نشینم

Happy New Year

2009-12-31T11:22:00.000-08:00

چیکار میکنی شب سال نو رو؟
سال نوی من الان نیست، سال نوی من عید خودمونه.
پس اینجا چه غلطی میکنی؟
همینی که هست. خوب کاری هم میکنم. نه سال نوی اینجا رو به رسمیت میشناسم و نه جشن میگیرم و نه جشن خواهم گرفت. عقم میگیره وقتی ملت خیلی خوشحال و خندان به همدیگه میگه happy new year
چیکار کنن؟ به خاطر شما و چیزهایی که تو مملکت شما اتفاق افتاده بیان یه ماه عزای عمومی اعلام کنن و جشن نگیرن؟
نه من کاری به اینها ندارم، دمشون گرم، جشن هم بگیرن، به من چه اصلا. ولی سال نوی من نیست این.
....
چیه؟
هیچی....
نه جدی میگم جان تو. خیلی هم جدی میگم. اصلا هم از موضع احساساتی بودن حرف نمیزنم. عمیقا معتقدم این هیچ ربطی به من نداره.
تو عوض شدی
یعنی چی؟
این خصلت در تو خیلی خوب بود که میتونستی در سخت ترین شرایط هم زیبایی ها رو تحسین کنی، چیزی زیباتر این نیست که کل مردم اینجا ، پسر و جوون، بچه و بزرگ، همه شون سال نوشون رو جشن میگیرن و واقعیتش رو بخوای به نوعی هم سال نوی ما هست. به هر حال ما چه بخوایم و چه نخوایم اینجا داریم زندگی میکنیم. سالهاست که تو همین غربت داریم زندگی میکنیم....مممم.... کات بده آقا!

کات

خیلی تصنعی داره میشه
آره دیالوگ ها اصلا جوندار نیست، اولش یه کم خوب شروع شد ولی بعدش خیلی آبکی داره میشه، دیالوگ طرف مقابل خیلی سانتی مانتال شده، فایده نداره
بعله فایده نداره
....

تو میدونی حالتو چی خوب میکنه؟ سه شات تکیلا..... زنگ بزن ببین بچه ها کجا میرن امشب رو
آره واقعا، اوایل خبرها رو حریصانه دنبال میکردم، الان دیگه اونها حریصانه منو دنبال میکنن، واقعا الان وقتیه که تحمل ندارم، جیغ ها همه ش تو گوشمه، اونروز توی اتوبوس پام خورد به این میله ی کنارش، فکر کردم یه لحظه باتوم خوردم....
نه بدبخت باتوم اونجوری نیست که، شماره ی علی چنده؟
به جان تو، سوار این چیزهایی شدم دیشب که پرتت میکرد بالا، همه داد و فریاد میکردن، اون بالا فکر کردم یکی داره جیغ میزنه یا حسین ، میرحسین....
نه تو تکیلا لازمی ، شدییییییید ، شماره ی علی رو ندارم من

---------------------------------------
چرا نمیاد؟ چرا حتی این دیالوگم هم درست در نمیاد؟

به نسترن اشکانی

2009-12-26T03:26:00.000-08:00

در آن حالت خاص
مرا با ماشینش به خانه ام رساند
دستش را گرفتم و گفتم:
Can I kiss you
بی درنگ جواب مثبت داد
و این غمگینم کرد
که چه آسان می شود دلباخته اش کرد
سخت غمگینم کرد

*******

در آن حالت خاص
رساندمش به خانه اش
چه سخت تنها بود
از من خواست مرا ببوسد
بی درنگ گفتم باشد
فقط دستم را بوسید
چه کم تجربه بود
چه سخت تنها بود

---------
پا نوشت: نسترن اشکانی یک اسم مستعار است! من کسی به این نام نمیشناسم

به نون

2009-12-26T03:17:00.000-08:00

از خواب بدی پریدم
برگشتم که اینوری بخوابم
ناخودآگاه
بازوی ترا جستم
که سر به لطافت بی پایانش نهم
و خیره در چشمان بسته ات شوم
که معمولا با اشک به خواب می رفتند

اکنون
اشک را به چشمان من
و لطافت را
فقط برای این شعر
به جا گذاشته ای

تنهایی

2009-12-23T00:23:00.000-08:00

توی یه فروشگاه بزرگ معروف به نام Marks and Spencer کار میکنم. یه دختر سی و یه ساله هست که صورت خیلی مغمومی داره، سرد و کمی هم بی احساس. ولی تا دلت بخواد جنگولک بازی در میاره. می پره بالا پایین، ویشگون میگیره همه رو....

خیلی احساس متفکر بودن بهم دست داد وقتی بهش گفتم:
-اصولا آدم هایی که زیاد شاد نشون میدن آدم های تنهاتری هستن، مگه نه؟
یه ذره صبر کرد و گفت:
-نه! اینجوری زمان بهتر میگذره برام. باید مسخره بازی کرد. من مطلقا تنها نیستم. بعد شروع کرد به اینکه کجاها سفر کرده و چه آدم هایی رو دیده و اینها.... با لهجه ی هر کشوری با من صحبت کرد و آخرش هم که میخواست بره با لهجه ی پاکستانی با من حرف زد...احتمالا فکر کرده من پاکستانی هستم. خودش هم غش کرده بود از خنده...
منم لبخند زدم که یعنی خیلی دارم لذت میبرم از این ادای لهجه های مختلف رو در آوردن

و من مایوس از ایجاد حس همذات پنداری در آدم های اینجا...
و تنهاتر از پنج دقیقه ی پیش...

نتیجه ی دادگاه!

2009-11-26T09:34:00.001-08:00

بازم کنسل شد! دو تا از شاهدهای ما نیومده بودند! همین دخترsecurity و اونیکی دختر لهستانی. نتیجه اینکه من و آنیا و امیرعلی از 9 صبح تا 1 بعد از ظهر اونجا منتظر موندیم فقط که نوبت دادگاهمون برسه! این کسی که نماینده ی مدعی العموم هست(چی میگن بهش ؟ دادستان؟) اومد و به ما گفت هر چقدر تلاش کرد که دادگاه با وجود همین سه شاهد تشکیل بشه بی فایده بود، به خاطر اینکه وکیل مدافع اون خانم ادعا کره بود که چه بسا حضور اون دو شاهد باعث بشه که ورق به نفع اون خانم برگرده! قاضی هم نظر وکیل مدافع اون خانم رو وارد دونسته بود! رفت دیگه دوباره تا کی خدا میدونه! تنها چیزی که جالب بود همین آقای دادستان بعد از کلی عذرخواهی از ما گفت که فکر نکنین این پرونده یک چیز عادیه و ما بی خیال میشیم، درسته فقط تهمت لفظی بوده ولی امکان نداره ما این پرونده رو ببندیم و نهایت تلاشمون رو خواهیم کرد که بالاخره این دادگاه تشکیل بشه و ما اون خانم رو محکوم کنیم! همین! سه روز از درس و مخخخخخش افتادیم!

Go back to your country

2009-11-25T05:09:00.000-08:00

عرض شود که ، خیلی خلاصه بگم:
تو یه آبمیوه فروشی کار میکردم پارسال همین موقع ها! بسی هم خوش میگذشت.هر چی دستم میومد قاطی میکردم یه معجون از توش در بیاد. یه بار توت فرنگی، خیار، کره ی بادوم زمینی و آب پرتقال رو قاطی کردم، مزخخخخخررفففففف شد! ولی انصافا بقیه ی معجون ها خیلی خوب بود.. حالا ماجرا چیه؟

یه پسر اسکاتلندی با ما کار میکرد، 17 سالش بود، از این بچه لوس های اینجا. همه ش گیر میداد به این و اون. بی تربیت بود، ولی به هر حال اقتضای سنش بود، من زیاد کاری باهاش نداشتم، اتفاقا دوست بودم باهاش. مدیر اون آبمیوه فروشی یه دختر لهستانی بود.گویا این پسره خواسته بود اضافه کاری بگیره، اون دختره هم اضافه کاری نداده بود بهش... زیاد یادم نیست چی شده بود، به هرحال سر یه چیز کوچیک حرفشون شده بود. اینها همه رو به عنوان پیش زمینه داشته باشین.حالا اصل ماجرا:

یه روز که من اونجا کار میکردم، خود مدیر اونجا که این دختر لهستانیه باشه هم با من کار میکرد، همراه با یه دختر لهستانی دیگه و یه پسر ایرونی گل که از دوستهای خوب منه. من داشتم مشتری راه مینداختم که دیدم یه زنه داره با آنیا(همین مدیر اونجا) حرف میزنه و لحنش هم کمی تند به نظر میرسه.بعدا فهمیدم این زنه مادر همون پسری بود که پیش ما کار میکرد. رفتم جلو و گفتم:
Can I help you at all
ترجمه ش اینکه آیا میتونم در این برحه از زمان به نوعی مثمر ثمر واقع شده باشم؟
خانمه هم گفت نه! گفت من اصلا با تو حرف نمیزنم. روش رو کرد به آنیا و انگشتت رو هم اشاره رفت به طرفش و گفت: میفهمی چی بهت میگم؟ هی میگفت میفهمی چی بهت میگم؟ آنیا هم اصلا لام تا کام هیچی نمیگفت! بهتش زده بود! بعد زنه راه افتاد که بره و حین رفتن به آنیا گفت:

Go back to you country!!!!
این آنیا باز هیچی نگفت! زنه که داشت میرفت من یهو بلند گفتم: هوی هوی! (رسما همینجوری هوی گفتم بهش) بعد گفتم: مواظب حرف زدنت باش:
Watch your language
باور نمیکرد من اینجوری حرف بزنم باهاش. برگشت. خیلی برافروخته بود. به من گفت حالا که اینطور شد تو هم برگرد به مملکتت. منم خیلی آروم بهش گفتم اینجا مملکت منه! گفت نخیر نیست. گفتم بله هست! گفت نخیر ، برگرد به مملکتت! اومدم بیرون و گفتم بریم من ببرمت پیش Security ببینم چی میگی. گفت به من دست نزن! (دست نزده بودم اصلا بهش! از این کولی ها بود. البته قیافه ش خیلی به آدم های متشخص میخورد ها)و منم خندیدم گفتم دست نمیزنم. اگر جرات داری بریم پیش Security . راه افتادم و اونم با من راه افتاد، البته مسیر خروج از اون مرکز خرید همون بود. نه اینکه یعنی بخواد با من بیاد پیش Security.دم Security که وایسادم اون راهش رو ادامه داد. منم گفتم کجا میری؟ ترسیدی؟ و هیچی نگفت و راهش رو ادامه داد. منم گفتم: پس معلوم شد که آدم نژاد پرستی هستی. یهو برگشت و جلوی این دختره ی Security و بقیه ی آدم ها که اونجا وایساده بودند گفت:
Yes. I am racist
(ملت اینو بدونین،این حرف گفتنش اینجاتعزییییییییییر داره!)
و گذاشت رفت، منم با صدای بلند گفتم:
So piss off
این تموم شد و برگشتم! اون آنیای بدبخت هیچی نمیگفت! همینجوری مبهوت مونده بود. بهش گفتم چرا هیچی نگفتی بهش تو؟ گفت اصلا انتظار نداشتم این حرف رو بشنوم ازش... خلاصه یه یک ربعی گذشت و من دوام نیاوردم. گفتم حتما باید یه کاری بکنم. زنگ زدم به پلیس و توضیح دادم ماجرا رو. یه ربع طول نکشید که پلیس اومد! یه زن و یه مرد بودند. تمام ماجرا رو توضیح دادیم و اونها هم بسیار اظهار همدردی کردند با ما! جدی میگم به خدا. و اتفاقا گفتند که بسیار کار خوبی کردین که ما رو خبر کردین. باورتون میشه چی شد؟
اون زن اون شب دستگیر شد. تفهیم اتهام شد و براش قرار صادر شد. اینو پلیس تماس گرفت با من و آنیا و بهمون گفت.
حالا دو باره که دادگاهش نمیدونم به چه دلیلی داره عقب میافته. یه بار گفته مریضم، یه بار نمیدونم چی چی.الان به هر حال وقت دادگاهش فرداست که امیدوارم این دفعه کنسل نشه. حالا من از منچستر باید شال و کلاه کنم و در این باران برم اسکاتلند برای شرکت در این دادگاه! حتما شما رو از نتیجه ی دادگاه و فضای اونجا باخبر خواهم کرد.

به نون

2009-11-23T11:57:00.000-08:00

در خیالم
مسافت محلی از اعراب ندارد
یک کپی از من
یک کپی از تو را
سخت در آغوش گرفته

و این مرا سخت آزار می دهد

ترول

2009-11-18T13:57:00.000-08:00

دلم خوش است
به لایک های تو
زیر لینک هایم

گیجی مقدست
آرام ترم میکند
که دیگر تنها نیستم...

و خنده ی از ته دلت را
همیشه دوست داشته ام
قابی بگیرم

با کنجکاوی و شعف کودکانه ات
میان اینهمه فکر مغشوش من
چگونه کلید دلم را یافته ای؟
گم اش کرده ام ترول...

بی تعارف
شعری برایت نمیتوانم بگویم
و این نوشته شعر نیست
بهانه ای ست
که لایک اش کنی...

ایست‌گاه‌ ها

2009-11-12T14:22:00.000-08:00

شعری از دوست گلم شهاب فکری که حتما مرا بابت جرح شعرش می بخشد:

ایست‌گاه‌ها،
غم‌آلوده ترین جای هر شهرند.

و آخرین بوسه،
سنگین‌ترین کوله بار جهان است

به نون

2009-11-06T12:19:00.001-08:00

دیروز
گونه ات
به گونه ام که می خورد
تمام خستگی روز
پر میکشید

امروز
گونه ام به گونه ات نمی خورد
و تمام خستگی روز
پر کشیده
و نشسته
روی شانه های من

به نون

2009-10-23T12:12:00.000-07:00

با کوشمک عزیزم که هم مرا به نیاز دعوت میکند و هم مرا در سرودن شعر یاری می دهد!

در مقام نیاز نیستم اکنون
که نه نازی مانده و
نه رازی

بهت است و اندوه
که صورتش را
از پس چهره ی هر دختری
نشانم میدهد
دختری که چه اینجا نشسته باشد
و چه نه!

که مرا با بالشم مهربان تر می کند
و پاهایم را به سوی شکمم جمع می کند

که هر خاطره ی کم جانی را
خون تازه ای می دمد
و در ذهن من
مکرر میکند
تا به گریه برسم
که به کندی رهایم کند
و آرام نشیند

خدا می داند
باز کی عشقش کشد
خاطرات کهنه را بشوراند

به نون

2009-10-17T08:32:00.000-07:00

تا دیرهنگام
مقابل این تلویزیون
به انتظارم نشسته بودی

با دو لیوان چایی برگشتم
و روی کاناپه نشستم

فیلم ما که هنوز شروع نشده بود...

موهای پشت گوشش...!

2009-10-09T02:13:00.000-07:00

به محسن شفیع زاده

دماغ کشیده، موهای صاف و لخت که خیلی بی سلیقه ریخته شده بود رو شونه هاش و چشمهای درشت مشکی کاملا ایرونی.
دیر اومد سر کلاس، با یه دختر ردیف اول مو بلوند چشمکی رد و بدل کرد و نشست سه چهار تا صندلی اونورترش. از این دخترهای با اعتماد به نفس. چه تقلایی میکردن موهایی که پشت گوشش بودن تا بریزن رو صورتش و بعد از کلی کلنجارکه از بند گوش رها میشدند انگشتهای دختره بود که خیلی راحت و معمولی اونها رو دسته میکرد و میداد دوباره پشت گوشش.... رو به تخته... چشمهای بی حالت... انگار نه انگار...
این دختر موبلونده اعضای صورتش درشته، اینجایی نیست، اصلا عین ایرونی هاست، آهان رنگ کرده موهاشو، جان تو ایرانیه ، اونیکی موصافه هم نکنه ایرونیه؟ آخ آخ ، جان من نکنه ایرونیه اونیکی هم؟

پنج دقیقه نگذشته بود که استاد پرسید: کسی سوالی نداره؟ و این دختره بود که دستشو بالا برد و یه سوال پرسید. اعتماد به نفس داشت خدا تا. لهجه ش ایرونیه. تموم شد ایرونیه. چه خوشگله لامصب. آره این موبلونده هم رفیقشه که موهاشو رنگ کرده. صد در صد هم از پسرهای انگلیسی خوشش میاد حتما. میرن باهم نایت کلاب... از اینهاییه که خیلی پر انرژی میخواد مثل اینجایی ها برقصه... عشوه خرکی های آنچنانی.. وللش بابا! اصل کاریه چی؟ رنگ که نکرده، تازه خیلی هم درویش مآبه. نه آرایشی، نه اصلا به خودش رسیده... نه هیچی! چشمهاشو ترو خدا.... سرش پایینه، تکست داره میزنه به دوست پسرش حتما، یه چیزی تو دلم ریخت پایین... نه ، داره مینویسه بابا... یه چیزی تو دلم گرم شد...
ا شما هم ایرونی هستید؟ میتونیم جمع شیم باهم درس بخونیم. مثلا یه بار در هفته....
نه بابا! تابلویی استاد! جوری باید نشون بدی که مثلا خیلی بی اعتنایی بهش...
نگاهم از چشمها و مژه هاش سر میخوره رو لبهاش که خیلی بی حالت و زیبا روی هم قرار گرفتن، با هر تکون کوچیک سرش نگاهم میره رو موهای پشت گوشش... زندانین هنوز....
1.من دراز کشیدم رو تخت، لپتابم رو پامه، خبرهای این وبسایت ها رو میخونم. اون داره جوراب موراب های ریخته شده کف اتاق رو جمع میکنه،موهاش از پشت گوشش ریخته رو صورتش. یه نگاه سریع تو آینه به خودش میندازه ودوباره جمع کردن وسایل رو ادامه میده، اون لحظه که نگاهش رو به آینه میدوزه منم میخ میشم به آینه، چشمهاشو ترو خدا.... بچه مون چه شکلی میشه؟ دماغش عین مامانش بشه تروخدا!...

2.نشستیم تو رستوران، آرایش خیلی ملایمی کرده... کم حرف میزنه ، همه ی کسهایی که دور میزمون نشستن متفق القول تو دلشون به این نتیجه رسیدن که چه دوست دختر متین و متفکر و خوشگلی دارم من.... ببین چجوری لبخند میزنه لامصب.... نمک رو میده بهم بدون اینکه ازش خواسته باشم، خررررر نمک میخورم آخه من، چه لذتیه لامصب این لذت شناخت....

3.گیتار وقتی میزنه نمیتونه موهایی که ریخته رو بذاره پشت گوشش... این ملودی رمانتیک با چه اعتماد به نفسی داره زده میشه، نوک انگشتهای دست چپش رو نگاه کن که چه محکم رو دسته ی گیتار وایساده، انگشت های دست راستش رو نگاه کن که چه ملایم سیم ها رو به حرکت در میاره... چه ترکیبیه...

استاد داره مینویسه پای تخته...دختره یه سوالی پرسید از این مو بلونده، اونم جوابشو داد،سرشو که برگردونده بود و سوال می پرسید موهای پشت گوشش ریخته بود رو صورتش... آزاد و رها... نمیشنوم چی میگن، آروم صحبت میکنن.. اینم در جواب اون مو بلونده گفت :Ne یه بار دیگه تکرار کرد: Ne . این کلمه به یونانی یعنی آره... اینو خوب میدونم.
3....

2....

1....

0....

1- .....

2- .....

1- .....

0.....

0.....0......همون صفر....هنوز صفر....

دختره همزمان با گفتن آخرین Ne یه کش در آورد باهاش موهاشو از پشت بست.
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

چه غلطها! داستان تقدیم میکنه واسه من!

عکس فیس بوک

2009-09-06T01:44:00.000-07:00

ده دوازده سالم بود. حدود شیش هفت ماهی بود که عموی من از دنیا رفته بود. عمه ی کوچیکم هنوز سیاه پوش بود. رفته بودیم تبریز، خونه ی یکی از آشناهای نزدیکمون.همین آشنامون ژاله خانم یه پیرهن خریده بود برای عمه م. ازش خواست که مشکی رو در بیاره و اونو بپوشه. عمه ی من سرشو انداخت پایین و گفت نه. چیزی نمیگفت. ژاله خانم شروع کرده بود به اینکه: تو جوونی، شوهر داری، بچه داری... و پیرهن تو دستش بود و نزدیک عمه م شده بود و سعی میکرد تو چشمهاش نگاه کنه. اصرار بیشتر ژاله خانم باعث شد که عمه م به گریه بیافته. فضا که اینطوری شد ما بچه ها رفتیم پایین تو حیات.... نیم ساعت بعدش که برگشتیم عمه م رو دیدم که اون پیرهنی که ژاله خانم براش خریده رو تنش کرده بود. چشهاش پف کرده بود. داشت چایی می خورد....

فرداش دوباره عمه م لباس سیاهش رو پوشید. یادم نیست بعدها کی سیاه رو از تنش در آورد.

آیدین عکس فیس بوکتو عوض کن..... همه ش اون لحظه که ژاله خانم داره اصرار میکنه و عمه م سرشو انداخته پایین و گریه به تدریج داره میدوه تو صورت عمه م جلوی چشممه...

Delicious

2009-08-19T03:24:00.000-07:00

چهار سالم بود... خواهرم دو سالش بود، مامانم واسه مون شیرکاکائو درست میکرد،بابام مسافرت بود.... همیشه وقتی شیرکاکائو رو به هم میزد بوش میکرد و میگفت: delecious
این کلمه رو با حالت خاصی میگفت: دیلللللللیشیز....
این کشیدن حرف L همه ش میاد تو سرم این روزها....همزمان با صورت مامان با رژ لبی که بعضی وقتها میزد، یهو قاطی میشه با تصاویر رندوم و قاطی از کودکی ...
دارم کاغذ دیواری های اتاق رو با این کاردک میکنم، دو سه ساعته که دارم این کار رو میکنم....
قیافه ی بابام که چشماش برق میزد وقتی راجع به بچه گی من اینجا تو انگلیس حرف میزد جلوی چشممه، سوال های بی پایان من و خواهرم راجع به انگلیس و تصاویر دست نیافتنی و زیبا که در جواب میشنیدیم...
دلم برای اون روزها .... تنگه؟؟؟ ... نمیدونم... تو سرم غوغای هجوم اون تصاویر و صداهاست... دارم سعی میکنم این تیکه ی کنده نشندنی کاغذ دیواری رو بکنم، با کاردک افتادم به جونش.... هی تو مغزم یه صدایی میاد: delecious

مایکل جسکون

2009-06-26T07:32:00.000-07:00

می گریستم برایت اگر

زمان

اکنون نبود

...

می گریم اکنون از آن

که نگاه ها به سوی تو جهیده است

...

همگان

به بازوبند سیاه من می نگرند

و برای تو اشک می ریزند

...

و تویی که در من نجوا میکنی:

They don't really care about us

من شرمنده ی کیارستمی هستم

2009-05-10T03:02:00.000-07:00

من از قافله عقبم! به خاطر این امتحانها زیاد خبرها رو دنبال نمیکنم، تازه دیشب فهمیدم که چه بلایی سر کیارستمی اومد سر ویزای انگلیس گرفتنش. چی بگه آدم؟ دفعه ی پیش که ایران بودم رفتم یه سر سفارت انگلیس. به قدری بد با آدم برخورد میکنن که نگو. من واسه کار خواهرم رفته بودم. بعد به خودم گفتم که اگه من پاسپورت انگلیسی نداشتم امکان نداشت که بیام مثل این مردم اینجا انقدر متحمل عذاب الیم بشم....

آره واقعا؟ راست میگی؟ نمیشُدی؟ صد برابر بیشتر از این عذاب رو تحمل میکردی، پرت و پلا نگو...

نه عزیز جان، آدم بمیره ولی ذلت و خواری نکشه...

ذلت؟ حالت خوبه؟ تو توی ایران زندگی نمیکنی آخه. دویست برابر این چیزی که واسه همین استاد کیارستمی شما پیش اومده هر روز سر همه میاد تو ایران. برو خدا رو شکر کن که مثلا از سفارت تماس گرفتن باهاش گفتن فلان مدرک شما ایراد داره، اینجا یه کار اداری ساده رو صد بار میری دنبالش، آخرش هم بهت میگن فلان قسمت پرونده مفقوده، باید بری تقاضا بدی از مرکز استعلام بشه و فلان و فلان، مسوولش هم همین آقای رضاپوره که تشریف بردن مسافرت، انشالله تا یه مدت دیگه برمیگردن.... بعد میپرسی حالا من چیکار کنم؟ بعد یارو میگه آقا پس چی میگفتم تا حالا؟ باید صبر کنی آقا رضاپور بیاد، ایشون مسئوله. بعد میگی آقا رضاپور کی میاد؟ ایشون میگه : شما دو هفته دیگه سر بزن. دو هفته بعد سر میزنی میگن پرونده رفته شعبه ی پنجم! اصلا مربوط به این قسمت نبود. حالا اونجا برو آقای صدرالدینی رو پیدا کن....

اولا که به این شوری که شما میفرمایید نیست، ثانیا که ما ایرانیها ادعامون نمیشه که کارها همه با اصول پیش میره، این اینجایی ها هستن که ادعا میکنن خیلی به حقوق شهروندی احترام میذارن. با توجه به استانداردهای اینجا من معتقدم شرم آوره. اگه به جای کیارستمی یه هنرمند معروف اتریشی بود میدونی چه بلایی سر اینها در میاوردن؟

اولا که به همین شوری که من می فرمایم هست! از این بدترش هم هست. ثانیا اینکه خوبه من حالا دنبال میکنم اخبار انگلیس رو...

انگلیس نه. بریتانیا. من تو انگلیس نیستم. توی اسکاتلند هستم که جزو بریتانیاس.

خودت اولش گفتی انگلیس ویزا نداد که....

آره خب من به خاطر تو گفتم انگلیس. تو ایران ملت همه ی بریتانیا رو بهش میگن انگلیس....

منم به خاطر اینکه تو گفتی میگم خب. عصبانی نشو. امتحانتو خوب میدی. نگران نباش. چاییتو بخور و گوش بده ببین من چی میگم. بعله گفتم که اولا ماجرا به همین شوری هم هست. ثانیا تو میگی اگه اتریشی بود و اینها، اعتراض میکردن...ببینم، مگه همین دو ماه پیش نبود که به یه نماینده ی مجلس هلند ویزا ندادن که بیاد انگلیس؟

بریتانیا!

هر زهرماری. دادن یا ندادن؟

عزیز من، اون یارو یه فیلم ساخته بود ضد اسلام. کارش اصلا ترویج خشونت بود. خیلی هم کار خوبی کردن بهش ویزا ندادن.. مقایسه ی پرت و پلا نکن خواهشا... تو کیارستمی رو با اون مردک احمق مقایسه میکنی؟

اولا من مقایسه نمیکنم، ثانیا اینها هم بهش نگفتن ما ویزا نمیدیم که...

بابا جان مثه اینکه پس نمیدونی چی شده تو. اینها گفتن برو پول بریز تو حساب و از این برنامه ها... انگشت نگاری هم کردن از کیارستمی، کیارستمی هم گفته اگه مشکلی هست من اصلا نمیخوام برم، اونها هم گفتن نه بابا ، روال عادی همینه دیگه... کیارستمی بدبخت اعتراض هم نکرده به انگشت نگاری. بعد گفتن ویزاتون آماده س. فلان روز بیاین بگیرین. بعد دو روز بعدش زنگ زدن گفتن باید یه بار دیگه بیاین انگشت نگاری کنین!

عزیز جان، بیا من الان مثال هایی بزنم واست از ایران که...

نه جواب من و بده، این کارشون درسته؟

بابا جان من میگم این کار در مقابل کارهایی که...

بابا اصلا من کار هیشکی دیگه رو کاری ندارم. میگم این کار سفارت انگلیس درسته؟

آقاجان مراحل اداریش داشت پیش میرفت حتما دیگه. گیرم یه اشتباه کوچیک هم پیش اومده بود. حالا چیه مثلا ، نگفتن که ویزا نمیدن، گفتن بیا یه بار دیگه انگشت نگاری کن. تازه اون ماموری که نشسته تو سفارت که نباید لزوما کیارستمی رو بشناسه که. اتفاقا این نشون میده که همه در مقابل قانون برابرن...

هه هه هه .... دیگه به خزعبلات کشید حرفهای تو... برابرند؟ اگه برابرند که اصلا چرا دارن از ایرانی ها انگشت نگاری میکنن؟ از تروریسم میترسن؟ چند درصد این تروریست هایی که پیدا کردن ایرانی هستن؟

اون سیاست خارجی شونه که اصلا بحث مفصلیه، درثانی بنده خزعبلات نمیگم، تو اگه حالت خوب نیست لزومی نداره اصلا که صحبت کنی عزیزم...

نه من حالم بسیار هم خوبه، فقط تو یه نگاه خیلی بی عیب و نقص و ایده آل گرایانه به این جامعه ی غرب داری که اگه بیای زندگی کنی اینجا میفهمی که این خبرها نیست...

تو هم یه نگاه نوستالژیک نسبت به مملکت خودت داری چون اینجا زندگی نکردی عزیزم! بیا زندگی کن بهت بگم اتفاقا اینجا هم اصلا اون چیزی که تو فکر میکنی نیست. الان هم برو کتابخونه درس بخون سه شنبه امتحان داری هیچی هم بلد نیستی.

تو از کجا میدونی من راجع به ایران چی فکر میکنم اصلا؟ وطنمه. هر جوری هم باشه عاشقشم.

جدا؟ خب اونجا چه غلطی میکنی؟ از راه دور گفتن این چیزها آسونه. بکَن بیا اینجا دیگه.... فعلا البته برو کتابخونه ، پس فردا امتحان داری بدبخت...

اینهم از اون استدلال های مزخرفیه که همه میکنن که اگه مملکتت رو دوست داری پس اونجا چیکار میکنی؟ ببینم، یه سوال دارم ازت...

برو کتابخونه

گوش کن منو، میرم الان...

برو کتابخونه. من گوش نمیدم.

به درک!

و اینگونه بود که من راه کتابخانه را در پیش گرفتم.

فروغ فرخزاد- هدیه

2009-05-02T18:33:00.001-07:00

این کار رو اصولا باید بسیار پیش تر از اینها میکردم.

کامیار شاپور (پسر نازنین مرحوم پرویز شاپور و فروغ فرخزاد) حدود 10 سال پیش یه تعداد مجله ی فردوسی قدیمی به من داده بود که لای یکی از اونها این دستخط فروغ رو پیدا کردم. شعرهدیه فروغ هست که فروغ شروع کرده بود به نوشتنش و دو سه خط هم در اون هست که در نسخه ی نهایی حذفش کرده. اون چیزی که قابل خوندنه اینه:

من از نهایت شب حرف می زنم
من از نهایت تاریکی
و از نهایت شب حرف می زنم

میان...(ناخوانا)...فراموشی
...ناخوانا....
دلم چاه کبوتران
درخت یائسه ای در بهار می گرید
درخت یائسه ای در بهار می گرید

لطفا اگر تونستین اون قسمت های ناخوانا رو بخونین راهنمایی کنین.
جالبی کار اینجاست که این نوشته روی یکی از کاغذهای گلستان فیلم هست. اینم عکس پشت این کاغذ:

دفعه ی پیش که ایران بودم به کامیار گفتم که این کاغذ پیش منه و اصولا به ایشون تعلق داره. کامی هم با مهربانی تمام این دستخط رو بخشید به من.

این قسمت درخت یائسه ای در بهار می گرید خیلی قشنگه ها. نه؟

4=2+2

2009-05-02T06:10:00.000-07:00

1For all n, m in N, n + s(m) = s(n + m).....................from (PA4)
2For all n in N, n + 0 = n.....................................from (PA3)
3Hence, s(s(0)) + s(s(0)) = s(s(s(0)) + s(0))...............from (PA4)
4. s(s(0)) + s(0) = s(s(s(0)) + 0)............................from (PA4)
5. s(s(0)) + 0 = s(s(0)).......................................from (PA3)
6. Hence, s(s(0)) + s(0)) = s(s(s(0)))....................from 4 and 5
7. Hence, s(s(0)) + s(s(0)) = s(s(s(s(0))))...............from 3 and 6

عجب. که اینطور. این 7 خط بالا اثبات 4=2+2 هستش با استفاده از اصول پیانو! این پیانو البته با اون پیانو فرق میکنه. اینو مینویسن peano. اسم یه ریاضیدان ایتالیایی هستش که این اصول رو وضع کرد. اینم عکسش:

پیانوش که اینجوری باشه ، ببین ارکستر سمفونیکش چی میشه دیگه. بدبخت کسی که اینارو می خونه. بدبخت تر کسی که باید اینارو امتحان بده. این مکالمه واقعا بین یکی از دوستهام که شیمی میخوند و اونیکی دوستم که مثل خودم ریاضی میخونه اتفاق افتاده:

آقا امتحان چطور بود؟
بد نبود. این اصول پیانو رو فقط یادم رفته بود. نتونستم 4=2+2 رو اثبات کنم.
حالت خوبه؟
آره
معلومه!

چی بگم!

2009-04-26T14:20:00.000-07:00

حالا فرض کنین این یک میلیون پوند رو به شما بدن و در عین حال خونه تون از لحاظ نامرتب بودن به درجه ی نهایت اشباع رسیده باشه! جدی میگم. چقدرشو حاضرین بدین تا خونه تون بشه دسته ی گل؟

من و پندار هیچی ندادیم که هیچ..... کلی پسته و بادوم و پنیر تبریز و بربری هم گرفتیم... با یه عالمه gossip و انرژی مثبت که انشالله هر شب ذره ذره از زن عموی گل من خواهیم گرفت.

منیژه خانم، واقعا ممنون.

یک میلیون پوند!

2009-04-21T03:22:00.000-07:00

وارد کتابخونه داریم میشیم دیروز... به این همکلاسی محترمه میگم اگه یک میلیون پوند بهت بدن ، چقدرشو به من میدی؟
بی هیچ درنگی میگه: هیچی!
دیوااااااانه ان اینا به خدا! منم سریعا گفتم اگه به من بدن، صد هزار پوندش رو میدم به تو.
بماند که من اصولا چندان با این همکلاسی دوست نیستم... ولی زرتی گفت هیچی! عجب هااااا!
میگه عوضش قول میدم اگه رفتیم بیرون با دوستان و آشنایان و اینها ، پول شام رو حساب کنم....
دیییییوانه ان اینا به خدا!

مصیبت

2009-04-19T05:10:00.000-07:00

دو هفته ی بعد...
هفت تا امتحان. اونم فقط در ده روز. پس فعلا قایم میشم. میدونم که خوانندگان آیدینبرا دچار افسردگی مزمن خواند شد. من به سهم خودم شرمنده ام. شما هم به سهم خوتون شرمنده باشین که یکی از کارهای مورد علاقه تون سر زدن به وبلاگ منه.

Mr Jigill

2009-04-16T22:36:00.000-07:00

از بابا داستان جالبی درباره ی سهراب سپهری شنیده بودم. اوایل انقلاب بود که سهراب با دوستهاش توی ماشین بود و از این ایست بازرسی ها به تورشون میخوره. کسی که میاد جلوی ماشین و شروع به پرس و جو میکنه گویا یه پسر جوون 15-14 ساله بوده که طبیعتا اسلحه هم داشته. سهراب تو این گیر و دار شروع میکنه به گریه کردن.... این ماموره میگه چی شده؟... اونم خطاب به ماموره میگه تو الان باید عاشق باشی... باید به جای اسلحه گل دستت باشه... ماموره هم گویا هاج و واج سهراب رو نگاه میکنه و دوستهای سهراب ایشون رو قانع میکنن که بی خیال شو، این آقا شاعره و ....

حدود دو هفته پیش یه موش توی خونه دیدم. خیلی کوچولو. دوید رفت پشت یخچال. من به طرز مسخره ای از موش می ترسم. خیلی هامون میترسیم. مسخره س. مامان میگه: "اوغلوم جانیم فرض اِله اصلا گلسین اَیاقیوین اوستونَن گِشسین.... نوغولاجاخ آخی؟" یعنی فرض کن اصلا بیاد از رو پات رد بشه! چی میشه مگه؟ راست هم میگه. خب یه جور فوبیای مسخره س که ای کاش نداشتمش... تماس گرفتم با شهرداری. آقاهه اومد و از این قوطی های کوچولو گذاشت اینور اونور آشپزخونه که توش سم بود. دونه های سبز کوچولو مثه این شکلات هایی که شکل سنگ ریزه س. دیدین اونا رو؟ خیلی باحالن. دفعه ی پیش که اومده بودم تهران دیدم. عین سنگریزه س . رنگی....
مامان من بعد از خوندن این جمله ی آخر خواهد گفت: پسرم میخوای دو کیلو از اونها با منیژه خانم برات بفرستم؟..... نه مامان جان. مرسی. واقعا نمیخوام. تعارف نمیکنم.
پندار تو facebook اِستِیتسش رو تغییر داده بود به این:

Pendar, aidin and andreas are now living with a new flat mate. Mr. Jigill the mouse

خلاصه این آقاهه اومد و این غذای موش رو تعبیه کرد و رفت. یه هفته بعدش اومد و چک کرد و دید که موشه اومده غذاها رو کامل خورده! دوباره اون قوطی ها رو پر کرد و رفت... تا اینکه پریروز....
اومدم خونه... موشه تو آشپزخونه بود... بی حال... نمیتونست راه بره... یکی از دوستهای پندار خونه مون بود. یه پسر لهستانیه. یه ذره شراب ریخته بود تو یه نعلبکی و گذاشته بود جلوی موش که ببینه اگه ایشون شراب بخورن چی میشه... اصلا تحمل این صحنه رو نداشتم. رفتم دستشویی و از همونجا شروع کردم به حرف زدن با پندار و دوستش. ازشون خواهش کردم موشه رو بندازن بیرون... گذاشتنش تو یه نایلون. نایلون رو گره زدند... بردن انداختن تو سطل آشغال بیرون خونه...
تصویر موشه که میاد تو ذهنم بغضم میگیره...تا جایی که به نظرم باید براش یه شعر گفت... من بودم که اون آقاهه رو گفتم بیاد سم تعبیه کنه. به خودم نگاه میکنم که دراز کشیدم و لپ تاپ رو شکممه و دارم اینارو تایپ میکنم...

فرید الان گفت: ویشششششش! اینجوری تایپ میکنی النگوهات نشکنه یهو...

چرا هیچ جوری نمیتونم با خودم کنار بیام؟ من عمیقا ناراحتم. حالا این تحلیل منه:
این ماجرا اگه تو ایران پیش میومد مطلقا تا این اندازه ناراحتم نمیکرد. اونقدر ماجرا تو زندگی آدم اتفاق میافته اونجا که اصلا فرصت ناراحتی برای مرگ یه موش به این اندازه نیست. اینجا هیچ اتفاق هیجان انگیزی نمیافته(لااقل برای من). به ناچار باید این انرژی و احساسات خرج نشده رو به طریقی مصرفش کرد.... اینم یه راهشه....

Mr. Jigill

به همین مسخره گی
از تو ترسیدم و فرمان قتلت را صادر کردم

به همین بیهودگی
به شرابی که جلوت بود نگاه میکردی

به همین سختی
تو این دو روز گذشته وقتی به تو فکر کردم بغضم گرفته

به همین سادگی
خدا بیامرزدت

My Wee Sister

2009-04-14T17:06:00.000-07:00

Wee= کوچولو(به لهجه ی اسکاتلندی)

کل ماجرا:
خواهر من خواست بیاد اینجا منو ببینه. بهش ویزا ندادن! اعتراض کرد. دادگاه اعتراضش تو گلاسگو تشکیل شد.(واسه هر اعتراض ویزایی یه دادگاه تشکیل میشه گویا) من رفتم گلاسگو که قاضی رو راضی کنم بهش ویزا بدن! آخرش هم بهش ویزا ندادن!

قسمتی از جز؛ ماجرا:
گلاسگو- اتاق دادگاه- من و خانم قاضی:

(چند دفعه تو عمرم کت و شلوار پوشیدم من؟ الان که کراوات زدم کلی خوش تیپم حتما. صبح که خودم رو تو آینه نگاه کردم همه چیز درست و حسابی بود به جز رنگ موهام. با تصویری که از یه آدم بسیار شیک تو این جامعه از ذهنم داشتم نمی خوند)

-کارشون چیه؟
-والله کار خوبی داره تو ایران. توی یه شرکت دارویی کار میکنه که احتمالا مدارکش باید پیشتون باشه...
(لهجه ی اسکاتلندی رو غلیظ تر کن آره...)

(چرا حرفها مسیرش به سمتی که من میخوام برم عوض نمیشه؟ من کلّی حرف آماده کردم بزنم خب. وسط حرف این خانم هم نمیخوام بپرم. راحت نیستم تو این لباسها. نَشِسته به تنم. اگه این دادگاه تموم بشه و من حرفهام رو نزنم چی؟ این هی داره مینویسه... هر چی من میگم مینویسه... چهل و پنج دقیقه از شروع دادگاه گذشته....)

-؟؟؟؟؟؟؟؟؟
-........ ..... ..... .....

(منتظرم که بگه هر حرفی دارید بزنید. اون موقع باید احساساتی بشم. نه؟ اگه اصلا اینو نگفت چی؟ ترس برم میداره که نکنه دادگاه تموم بشه و من فرصت پیدا نکنم چیزایی رو که میخوام بگم... وللش... اصلا لازم نیست سوالی بکنه. همینجوری که سرش پایینه داره مینویسه شروع به نطق میکنم.... حواسش پرت بشه خب. چیکار میخواد بکنه فوقش)

-؟؟؟؟؟ ؟؟؟؟؟
-..... .....

(دوباره شروع به نوشتن میکنه. من یه نگاه به دستمال کاغذی روی میز میندازم و شروع میکنم. اوایلش با لرزش... همینطوری که همیشه مثل گیج ها اینور اونور رو نگاه میکنم بریده بریده شروع میکنم به حرف زدن...)

I wish....I wish I had a way to prove that she will definately go back to Iran

(سرم پایینه هنوز و بطری آب و دستمال کاغذی روی میز نگاهم رو بین خودشون پاسکاری میکنن....)

-ای کاش... ای کاش راهی وجود داشت که بتونم ثابت کنم خواهرم برمیگرده ایران و اینجا نمیمونه. من حاضرم به هر چیزی که میخواین قسم بخورم... میدونم که این سرویس رو در دادگاه ندارین ولی حاضرم که اگه اون برنگشت منو زندانی کنین.(من واقعا اینو تو دادگاه گفتم)

(بلافاصله بعد از این جمله ی آخر: سرم بالا رفت که خوب تو چشمهای قاضی زل بزنم. اشکهام پایین ریخت که نذاره چشمهام خوب قاضی رو ببینه و دستم به سمت دستمال کاغذی رفت)

(خوب نمی شنیدم چی میگه... نه، می شنیدم... خوب نمی فهمیدم چی میگه.... سعی میکردم تمرکز کنم ببینم چی میگه... آخرش رو فهمیدم: )

- هر کسی مسئول رفتار خودشه
-بعله خب منم بر حسب قولی که به شما دادم مسئول خواهم بود. من همونجوری که خودتون میدونین پناهنده نیستم ولی کلّی دوست و آشنای پناهنده دارم اینجا. وضعیتشون رو از نزدیک دیده ام. مطلقا توصیه نمیکنم که بیاد اینجا پناهنده بشه....
-شما مسئول کار شخص دیگه ای نمیتونین باشین. همونجوری که گفتم هر کسی...
-ولی من بهتون اطمینان میدم هدف اون از اومدن به اینجا اصلا موندن نیست.(دستم دوباره به سمت دستمال کاغذی میره) اون ماکزیمم میخواد برای سه هفته بیاد اینجا منو ببینه. اینجا رو ببینه. همین . من خیلی از لحاظ روحی با خواهرم نزدیکم(و تو چشمهای قاضی زل زدم و گفتم:) she's my wee sister (اون خواهر کوچولوی منه)
- اگه انقدر نزدیک هستین که پس باید دلش بخواد بیاد پیش شما زندگی کنه (لبخند زد)
-(بی درنگ جواب دادم) نه. منظورم اینه که من دقیقا میدونم تو دلش چی میگذره. اون مطلقا نمیخواد بیاد اینجا بمونه. من بهتون اطمینان میدم(سرش پایین بود و داشت دوباره مینوشت....)

اومدم از دادگاه بیرون. چه آفتابیه بیرون. اینجا از ادینبرا خیلی گرم تره. تازه یادم افتاد که از صبح هیچی نخورده بودم. رفتم تو یه فروشگاه(tesco). اومدم حساب کنم. پشت دخل یه مرد میان سال بود. خیلی گرم تحویلم گرفت. حرفها همه تو دلم مونده بود. چرا دادگاه طوری نبود که من بتونم همینطوری که با این مرده دارم حرف میزنم حرفام رو بزنم؟ از مرد فروشنده پرسیدم اینورها یه رستوران خوب میشناسی برم ناهار بخورم؟ اصلا قصد نداشتم برم ناهار بخورم. فقط میخواستم سر حرف رو باز کرده باشم. خوشحال شد که اینو ازش پرسیدم. انگار یه کار خیلی جدی بهش سپرده بودم... شروع کرد خیلی جدی از من سوال کردن که چه جور غذاهایی دوست دارم... دو سه دقیقه باهم حرف زدیم...cheers pal(قربانت آقا). اینو اون گفت. و من در جوابش: thanks a lot mate ... اومدم بیرون از فروشگاه... آفتابه چه میتابه بی شرف... چه شهریه اینجا...

Yes/No

2009-04-11T17:54:00.000-07:00

"آی!
نه چنان که زنی گویدش به وقت ضَجّه و زاری
بل به هنگام گفتن آری"
- اسکاتلند کوچک من (استوارت مک لینان)
My Wee Scotland,S. McLinan -

همینجوریه. کلمه ی تصدیق به لهجه ی اسکاتلندی میشه : آی.
یعنی خیلی ساده به جای yes میگن آی. اینجوری هم مینویسنش: Aye

"نی
نه چنان که شکایتت کند از جدایی
بل به معنی نفی و رهایی"

-از همان منبع

به NO هم میگن نی (به کسر نون) و اینجوری مینویسنش : Nae

یه عکس مرتبط با این مطلب میذارم که در درک این مساله بسیار مفیده.عکس مربوط به یکی از پوسترهای جهت آگاهی عمومی هستش که توسط شهرداری ادینبرا تهیه شده. لپ کلام اینکه ته سیگار انداختن تو خیابون 50 پوند جریمه داره. پوند چنده الان؟

ترجمه ی تحت اللفظیش اینه:
آره ولی... نه ولی....
البته این butt با اون but که به معنی ولی هستش فرق میکنه. اینی که اینجاس یعنی ته سیگار. ولی خب جناس باحالی به کار بردن.تو یه تبلیغ به این کوچیکی چقدر ذکاوت به خرج میدن این لامصب ها. خارجی هستن دیگه!

آیدینبرا یعنی چی؟

2009-04-11T11:25:00.000-07:00

عرض شود که:

همونطور که اونجا سمت چپ نوشته ، من ساکن پایتخت اسکاتلند هستم(یا خود خدا). شهریست به نام ادینبورگ یا اگه مثه خود این اهالی بخواین تلفظش کنین میشه ادینبرا. اسمم هم که معلومه چیه. پس معلوم شد این آیدینبرا از کجا میاد. اما راستشو بخواین ریشه ی اصلی این اسم از جای دیگه ای میاد که اگر آذری زبان هستین خوندنش بیشتر بهتون حال میده!

بچه که بودم (حدود پنج شش سالگی) یه دفعه تو اتاق حال خوابم برده بود ، مامانم شب که میخواست منو راهنمایی کنه به اتاق خوابم بیدارم کرد و گفت : اوغلوم جانیم دو گت اتاقیندا یات! (که نیازی به ترجمه نداره). اما در عین حال قبل از اینکه برم بخوابم منو وادار کرد که برم دستشویی و فریضه ی جیش قبل از خواب رو ادا کنم. منم چون به طرز وحشتناکی در خواب و بیداری به سر میبردم چشمام درست نمیدید سوراخ دستشویی رو، طبیعیه که تا بیام درست و حسابی نشونه بگیرم یه ده بیست ثانیه ای گذشته بود و در این حین مشخصه که چه پیش اومده بود! مامان من هم که از قبل حدس زده بود همچین اتفاقی شاید بیافته اومده بود و از دور من رو نظاره میکرد. خلاصه اینکه تا این صحنه رو دید سریع اومد جلو و با اشاره به سوراخ توالت گفت: آیدین بورا! آیدین بورا! (بورا در ترکی یعنی : اینجا!) بسیاری از اتراک دیگه الان به بورا میگن برا! مثلا میخوان بگن که همین بغله خونه شون، میگن : بیدی برادی باااا! این شد که اون آیدین بورا هم تبدیل شد به آیدینبرا!

بامداد خمار

2009-04-10T01:28:00.000-07:00

.... که اصولا حوصله ی نوشتن هم نیست.

انقلاب در موسیقی نوین ایرانی

2009-04-09T07:44:00.000-07:00

عرض شود که.....
همیشه اولش سخته! رو دور که بیافتی از اضمحلالت کمتر میشه. مونده بودم چه تیتری بذارم برای اولین پست، که خب استاد پندار پ. اینجا بود و این تیتر رو پیشنهاد داد. حالا ربطش چیه به این نوشته ی اول من اونو باید از خود پندار پ. پرسید. بعله. همین

آیدینبرا

Roberto Carifi

بازي

جوزپه اونگارتی

I am a Creature Like this stone of San Michele. as cold ... as hard as thoroughly dried. as refractory as deprived of spirit. Like this stone is my weeping that can't

be seen. Living discounts death.

شوخی با کرول ان دافی

كسري

بوق بزن

یاد

دوپ... دوپ!

انگیزه

کفش های کتانی

بوسه

بازی غریب

بدون نام

نشت

هذیان

تعریف

خطوط چهره ات

گیج

رسالت دو نفر

مرثیه

از نون های ماقبل آخر

به نون

نه بوسه ای و نه لمسی

...

ضرب نه! جمع و تفریق

می توان چون صفر در تفریق و جمع و ضربحاصلی پیوسته یکسان داشت

وفا

با کوشای عزیزم

Happy New Year

به نسترن اشکانی

به نون

تنهایی

نتیجه ی دادگاه!

Go back to your country

به نون

ترول

ایست‌گاه‌ ها

به نون

به نون

به نون

موهای پشت گوشش...!

عکس فیس بوک

Delicious

مایکل جسکون

من شرمنده ی کیارستمی هستم

فروغ فرخزاد- هدیه

4=2+2

چی بگم!

یک میلیون پوند!

مصیبت

Mr Jigill

My Wee Sister

Yes/No

آیدینبرا یعنی چی؟

بامداد خمار

انقلاب در موسیقی نوین ایرانی

I am a Creature

Like this stone of
San Michele.
as cold
... as hard
as thoroughly dried.
as refractory
as deprived of spirit.
Like this stone
is my weeping that can't

be seen.

Living
discounts death.

می توان چون صفر در تفریق و جمع و ضرب
حاصلی پیوسته یکسان داشت